جلسه دفاعیه دانشجو سکینه طارمیلر رشته تحصیلی علوم قرآنی گرایش اعجاز مقطع کارشناسی ارشد« با عنوان تاثیر روابط مثبت والدین درتربیت فرزندان ازمنظر قرآن و روایات »با راهنمایی جناب  دکتر رضا امانی و داوری دکتر علیرضا کاوند در دانشکده علوم قرآنی تهران برگزار شد. این پایان نامه با درجه عالی پذیرفته شد.

در چکیده این پایان نامه می خوانیم:

پژوهش حاضر درصدد بررسی و تبیین نقش بنیادین تعاملات عاطفی، رفتاری و معنوی والدین در فرآیند شکل‌گیری شخصیت دینی، اخلاقی و اجتماعی فرزندان است. مسئله اصلی تحقیق آن است که چگونه روابط مثبت والدین ـ شامل محبت و عاطفه پایدار، همدلی و درک متقابل، گفت‌وگوی هدایت‌گر و مشاوره‌ای، الگو بودن عملی در رفتارهای روزمره و انسجام اعتقادی در باورها و اعمال ـ می‌تواند در پرتو آموزه‌های قرآنی و روایی، موجب تثبیت جهان‌بینی توحیدی، ارتقای بصیرت دینی و نهادینه‌سازی فضایل اخلاقی در فرزندان شود. 

این پژوهش با روش توصیفی ـ تحلیلی و با تکیه بر آیات قرآن کریم و روایات معتبر اهل‌بیت علیهم‌السلام، به تحلیل کارکردهای تربیتی خانواده و سازوکارهای اثرگذاری رفتار والدین بر شخصیت فرزند پرداخته است. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که روابط مثبت والدین در دو ساحت اساسی اثرگذار است: نخست، در ساحت معرفتی و اعتقادی که از طریق هماهنگی رفتارهای والدین با آموزه‌های دینی و باورهای اخلاقی، تصویر دقیق و روشنی از توحید، معاد، مسئولیت اخلاقی و عدالت در ذهن کودک شکل می‌گیرد و بینش دینی او تقویت می‌شود؛ دوم، در ساحت عاطفی و رفتاری که امنیت روانی حاصل از مودّت، رحمت و محبت بی‌قید و شرط، زمینه‌ساز درونی‌سازی ارزش‌هایی همچون صداقت، تقوا، احسان، همدلی و مسئولیت‌پذیری اجتماعی می‌گردد. تحلیل آیات مربوط به مودّت و رحمت، مسئولیت‌پذیری تربیتی والدین و الگوی گفت‌وگوی لقمان با فرزند نشان می‌دهد که تربیت قرآنی بر پیوند محکم میان محبت، عقلانیت، هدایت معنوی و تعامل مستمر استوار است. 

نتایج تحقیق بیانگر آن است که روابط مثبت والدین نه صرفاً عاملی تکمیلی، بلکه زیربنای اصلی ساختار شخصیت دینی، اخلاقی و اجتماعی فرزند محسوب می‌شود و هرگونه گسست عاطفی، تضاد رفتاری یا تعارض اعتقادی در خانواده، می‌تواند به تزلزل هویت اخلاقی، کاهش انسجام معنوی و کاهش توانمندی تربیتی نسل آینده منجر شود. این پژوهش بر اهمیت برنامه‌ریزی و توجه ویژه والدین به تعاملات مثبت خانوادگی، به‌ویژه در دوران حساس کودکی و نوجوانی، تأکید می‌کند و نشان می‌دهد که تربیت دینی موفق، با ترکیب محبت، الگو بودن و هدایت مستمر، تحقق می‌یابد.